|
ΣΤΗΛΕΣ -
Γιαννης Ανδριωτης
|
|
Κείμενο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ
|
|
Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011 03:41 |
|
 Φαίνεται πως εδώ στην Κέρκυρα, οι πολιτικοί μας είναι λάτρεις των φαραωνικών έργων, τουλάχιστον σε επίπεδο προσδοκιών και εξαγγελιών, έργα τα οποία είναι αμφίβολο αν θα γίνουν ποτέ αλλά μας προκαλούν ανάταση της τοπικ(ιστικ)ής μας συνείδησης… «Κοίτα τι σας φτιάχνω»!
Δεν εξηγείται αλλιώς η μανία για έργα τεράστια που δικαιολογούν λόγια τεράστια και, ενίοτε, απάτες τεράστιες ή κερδοσκοπίες τεράστιες.
Τι να πρωτοθυμηθούμε; Το περίφημο λυρικό θέατρο των 30 εκ. ευρώ, που ωφέλησε μόνο τον εργολάβο της μελέτης που «κονόμησε» πάνω από 2 εκ. ευρώ για τόμους που σαπίζουν σε συρτάρια και ιδιοκτήτες γης που χρυσοπληρώθηκαν για χτήματα που παραμένουν στην κυριολεξία και μεταφορικά, ακίνητα, μέχρι και σήμερα;
Τον οδικό άξονα βορά – νότου που κουβεντιάζεται και μελετάται από τα τέλη του ΄70 αλλά μέχρι σήμερα, μια - δυο κουτσουρεμένες παρακάμψεις τριτεύουσας σημασίας ελάχιστων χιλιομέτρων έχουν κατασκευαστεί για να μας θυμίζουν τους μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς;
Τους μεγαλοϊδεατισμούς για μεταφορά του αεροδρομίου στη Λευκίμμη, την ώρα που δεν μπορούμε να φτιάξουμε ούτε την παράκαμψη των φαναριών του σημερινού αεροδρομίου;
Μήπως οι προθέσεις και επιδιώξεις δεν είναι αθώες ούτε ατυχείς αλλά, αν μη τι άλλο, υποκρύπτουν άλλα;
Διότι, πώς να εξηγήσει κανείς ότι το αποτέλεσμα των εξαγγελιών είναι ο αποπροσανατολισμός μας με μεγάλες αρνητικές συνέπειες στη δυνατότητα εκτέλεσης έργων που τα έχουμε πραγματική ανάγκη;
- Αντί του λυρικού που δεν κατασκευάστηκε ποτέ ούτε και πρόκειται, χάσαμε την ευκαιρία με το 1/10 των χρημάτων να ανακατασκευάσουμε το δημοτικό θέατρο για να καταστεί λειτουργικό και να βγει από το σημερινό τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει και να μας περίσσευαν και λίγα χρήματα για να επισκευάσουμε και να αποκτήσουμε ξανά και άλλες υποδομές για τον πολιτισμό μας (Φοίνικας, Υπογεφύρια κλπ.).
- Η μελέτη και οι υποσχέσεις για την υλοποίηση του υπεραναγκαίου υπερσύγχρονου υπεργρήγορου οδικού άξονα βορά – νότου, όχι μόνο δεν βρήκαν πεδίο εφαρμογής αλλά δείχνουν να μας στερούν για πολλά ακόμα χρόνια τη δυνατότητα να αποκτήσουμε έστω και έναν μικρό δακτύλιο της πόλης της Κέρκυρας ώστε να μην χρειάζεται η είσοδος των οχημάτων στο κέντρο για να πάνε από το βορά στο νότο και τούμπαλιν… Αντίθετα, στο ΕΣΠΑ έχει προγραμματιστεί η ένταξη μόνο της τριτεύουσας σημασίας παράκαμψης Σκριπερού, την ώρα που οι οδηγοί στενάζουν στην… «εθνική οδό Λευκίμμης» και στα στενά… ταχείας κυκλοφορίας στην Αλεπού και τα Κανάλια…
- Αντί να πέσουν χρήματα για την υλοποίηση του master plan για την αναβάθμιση του αεροδρομίου μας (επέκταση πίστας προσγείωσης, νέα αίθουσα, περισσότεροι χώροι στάθμευσης αεροσκαφών κλπ.), μας παραμυθιάζουν με την προοπτική μεταφοράς του αεροδρομίου στο νότο, διασκεδάζοντας τις ενστάσεις για την περιβαλλοντική καταστροφή, την απουσία οδικών αξόνων και τη μετακίνηση του αεροδρομίου στο άκρο του νομού. Ένα έργο που θέλει δισεκατομμύριο ευρώ για να γίνει και που, στο όνομά του, ανακαλύπτονται εμμέσως πλην σαφώς επιχειρήματα για την εγκατάλειψη της αναβάθμισης του υπάρχοντος αεροδρομίου.
Εν τω μεταξύ, περνούν τα ΚΠΣ, τα ΕΣΠΑ και τα λοιπά προγράμματα και η Κέρκυρα μαζί με τις υποδομές της, γεράζει χωρίς να βλέπει τα προβλήματά της να λύνονται.
Κάτι ανάλογο δεν συμβαίνει τώρα και με την επίλυση του υδρευτικού προβλήματος στην Κέρκυρα;
Ποιο είναι το επιχείρημα που ακούμε πρώτο σχετικά με την αναγκαιότητα υλοποίησης του έργου των φραγμάτων; Το να έρθει καθαρό, πόσιμο και επαρκές νερό σε κάθε νοικοκυριό της Κέρκυρας; Όχι. Αυτό είναι μάλλον… παράπλευρη ωφέλεια.
Το βασικό επιχείρημα είναι τα 285 εκατομμύρια που θα μπουν στην αγορά της Κέρκυρας (και στα ταμεία των εισαγόμενων και ντόπιων κατασκευαστών, θα μπορούσε να συμπληρώσει κανείς).
Πολλά λεφτά!
Όσο και αν ακούγεται αιρετική η άποψη, μήπως με ένα μικρότερης (έως πολύ μικρότερης) έκτασης έργο θα μπορούσαμε να πετύχουμε το ίδιο αποτέλεσμα, όσον αφορά την κάλυψη της ανάγκης υδροδότησης του νομού; Η δυνατότητα παραγωγής πόσιμου νερού μετά το τέλος του έργου πόσους κάτοικους ανά έτος μπορεί να καλύψει; Μήπως πολλές φορές πάνω από τις προβλέψεις, ακόμα και τις πιο αισιόδοξες για την αύξηση του τουριστικού ρεύματος;
Μήπως υπήρχαν και άλλες λύσεις, συνδυαστικές, ώστε να μπορούσαμε να διεκδικήσουμε ένα κομμάτι των 285 εκατομμυρίων (ποσό που υπερβαίνει τα χρήματα της Κέρκυρας από ολόκληρο το ΕΣΠΑ) να δοθεί σε άλλα έργα που είναι εξίσου, αν όχι σημαντικότερα, από τα φράγματα; Στις παρακάμψεις, τους οδικούς άξονες, τις προβλήτες, τα φρούρια που καταρρέουν, την παλιά πόλη που επίσης καταρρέει;
Όταν το 1994 έγινε η σύνοδος κορυφής και δόθηκαν στην Κέρκυρα εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές τότε για έργα –ως επί το πλείστον- βιτρίνας, για χρόνια η Αθήνα χρησιμοποιούσε το επιχείρημα ότι «η Κέρκυρα πήρε τόσα λεφτά, δεν έχει αδικηθεί» όταν διεκδικούσαμε για πραγματικά έργα υποδομής.
Θεωρείτε ότι με τις σημερινές οικονομικές συνθήκες, αν τελικά πέσουν τόσα χρήματα για φράγματα, θα μπορέσουν οι ντόπιοι πολιτικοί να διεκδικήσουν και να βρουν χρήματα για την παλιά πόλη, τους οδικούς άξονες και τις υποδομές του νησιού;
Η ανεπάρκεια των πολιτικών μας, τόσο σε επίπεδο αυτοδιοίκησης όσο και των κομμάτων, όχι μόνο μας έχει φέρει σε μία υπανάπτυξη, αλλά δεν μας έχει δώσει ούτε καν μία σοβαρή ιεράρχηση των πραγματικών αναγκών της Κέρκυρας που θα έπρεπε να προκύψει από την απάντηση σε ένα βασικό ερώτημα: που θέλουμε να πάμε;
Και για να είμαστε και ρεαλιστές: προφανώς, τώρα είναι μάλλον πολύ αργά για να γίνει αυτή η συζήτηση. Ακόμα και αν η κυβέρνηση έχει την πρόθεση να προωθήσει τα φράγματα στο σύνολό τους, κάτι για το οποίο ακόμα δεν μας έχει πείσει, υπάρχει χρόνος να ανοίξει κουβέντα για αλλαγή του έργου, για διεκδίκηση καλύτερης αξιοποίησης των διαθέσιμων χρημάτων; Μάλλον όχι. Εδώ, θα πρέπει να γίνει μεγάλος αγώνας (δρόμου και αντοχής) ακόμα και για να διασφαλίσουμε ότι αυτό το έργο, έστω, θα γίνει.
Όμως, πάει πολύ οι πολιτικοί, νυν, πρώην και επί τα αυτά, να εμφανίζονται σήμερα τιμητές των πάντων, να εξακολουθούν να μας παραμυθιάζουν και να παρουσιάζουν ως το μέγιστο στόχο σωτηρίας της Κέρκυρας τα φράγματα.
Δυστυχώς, όμως, βρίσκουν και κάνουν…
|
|
ΣΤΗΛΕΣ -
Σπύρος Α. Σαλβάνος
|
|
Κείμενο: ΣΠΥΡΟΣ Α. ΣΑΛΒΑΝΟΣ*
|
|
Δευτέρα, 07 Φεβρουαρίου 2011 15:23 |
|
 Πιάνουν οσονούπω δουλειά οι μπουλντόζες και δεν τρέχει απολύτως τίποτα. Σε μια οργιώδη καταλήστευση του φυσικού, πολιτιστικού και οικονομικού μας πλούτου, χιλιάδες στρέμματα δημόσιας περιουσίας γίνονται βορά ξένων προς τον τόπο συμφερόντων, και όλοι σιωπούν.
Καρατομείται το βουνό της Κέρκυρας, το ανά τους αιώνες σημείο αναφοράς μας, βιάζονται τα ιερά και τα όσιά μας, μάς παίρνουν τη γη μας, το ψωμί από το χέρι, κι εμείς αποχαυνωμένοι, μοιραίοι, απαθείς θεατές, περνάμε στην ιστορία ως ανεπαρκείς και ανίκανοι να προστατεύσουμε την τιμή μας και τα πάτρια εδάφη.
Μια ιδιότυπη ομερτά (όμοια μ’ εκείνη της καταστροφής του παλιού λιμανιού) που επικρατεί στους ιθύνοντες και στα ΜΜΕ, κυρίως στις τοπικές εφημερίδες, κρατάει τον κόσμο στο σκοτάδι, παρέχοντας στους ξένους εισβολείς, στους σύγχρονους κατακτητές του τόπου μας την απαραίτητη κάλυψη να δρουν ανενόχλητοι και ανεξέλεγκτοι.
Το δόγμα «η σιωπή είναι χρυσός» εφαρμόστηκε επιτυχώς από τους αιρετούς μας άρχοντες των τελευταίων ετών, που διευκόλυναν τους επίδοξους «επενδυτές» να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους ερήμην και εν αγνοία της τοπικής κοινωνίας και εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος.
Επί έξι και πλέον χρόνια, σύμφωνα με τα μέχρι τούδε στοιχεία, τέσσερις τουλάχιστον εταιρείες μίσθωναν ή αγόραζαν από ιδιώτες χιλιάδες στρέμματα στις κορυφές του ορεινού όγκου και δεν είναι δυνατό οι Δήμαρχοι της περιοχής να μην ήξεραν τίποτε. Να μη χορήγησαν, ακόμη, και τα αντίστοιχα πιστοποιητικά για την σύνταξη των σχετικών συμβολαίων, που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, βασίζονται σε τίτλους «έκτακτης χρησικτησίας» δημόσιων εκτάσεων.
Μόνον η γερμανική εταιρεία Enova, με πέντε μόνο μισθωτήρια συμφωνητικά, μίσθωσε από ΙΔΙΩΤΕΣ 2.266 στρέμματα δημόσιας δασικής έκτασης! Αυτό αναφέρεται ρητά στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, στοιχείο που ο τελευταίος Περιφερειάρχης, Κ. Γεωργαλίδης έκανε ανεπιφύλακτα δεκτό και υπέγραψε την Έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων, νομιμοποιώντας παράλληλα την πρωτοφανή για τα κερκυραϊκά δεδομένα καταπάτηση μαμούθ!
Και έπονται άλλες τρεις (καταρχήν) εταιρείες, προφανώς με ίδιες μεθοδεύσεις και ίδιες καταπατημένες τεράστιες δημόσιες εκτάσεις…
Πέραν, όμως, της λεηλασίας του εθνικού μας πλούτου, τις επιπτώσεις στον τουρισμό και άρα στην τοπική οικονομία, από την επερχόμενη βιβλική καταστροφή της Κέρκυρας, κανείς δεν τις συνειδητοποιεί.
Βρίσκεται σε εξέλιξη μια φαραωνικής κλίμακας αλλοίωση του κερκυραϊκού τοπίου που θα μείνει εις τον αιώνα τον άπαντα και που δεν θα υποβαθμίσει περισσότερο το τουριστικό προϊόν, αλλά θα το αφανίσει, και κανείς δεν ενοχλείται.
Οι καλλικράτειοι νεοεκλεγέντες τοπικοί άρχοντες κι οι βουλευτές, πλην Χαραλάμπους, ποιούν την νήσσαν.
Η εισαγγελική Αρχή, με βάση τις επώνυμες δημοσιευμένες καταγγελίες δεν κινείται αυτεπάγγελτα, αλλά ούτε κάποιος κρατικός λειτουργός την καλεί να παρέμβει.
Είναι προφανές ότι ενώ έχουν καταρρεύσει όλες οι αξίες, ενώ οι θεσμοί δεν λειτουργούν, ενώ έχουμε πιάσει πάτο σε όλα σ’ αυτό το νησί, μια αόρατη – κατ’ άλλους ορατή και με ονοματεπώνυμο – δύναμη προσπαθεί να μας σπρώξει ακόμη ποιο κάτω, στον όλεθρο και στον αφανισμό:
Το γεγονός αποκτάει σήμερα ιδιαίτερη σημασία, διότι με ή χωρίς χρεοκοπία της χώρας, σύμφωνα με τα μηνύματα των τελευταίων ημερών, έχουμε μπει σε μια περίοδο 30ετούς φτώχιας, εξαθλίωσης, δυστυχίας και αγώνα για επιβίωση.
Μ’ αυτό το εφιαλτικό δεδομένο, υπό συνθήκες οριστικής και αμετάκλητης μηδενικής γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, αν ο τουρισμός, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει στην Κέρκυρα μια αυτόνομη οικονομία καταστραφεί, θα βιώσουμε κι εδώ το τέλος της δικής μας αμαρτωλής Πομπηίας.
Σπύρος Α. Σαλβάνος
Πρόεδρος Δ. Σ.
www.antinioti.com
|
|
ΣΤΗΛΕΣ -
Έλενα Γισδάκη
|
|
Κείμενο: ΕΛΕΝΑ ΓΙΣΔΑΚΗ
|
|
Σάββατο, 05 Φεβρουαρίου 2011 22:29 |
|
 Όταν η «τσίκνα» του Καφέ Τέχνης στην Κέρκυρα έφτασε στα ευγενή ρουθούνια του κ. Γερουλάνου στην Αθήνα αποφάσισε ότι έπρεπε να πάρει άμεσα μέτρα.
Προκειμένου να αποτραπεί η, μη αρμόζουσα στον άλλοτε βασιλικό χώρο, χρήση ο άρχοντας του υπουργείου Πολιτισμού αποφάσισε την άρση (ουσιαστικά) της παραχώρησης του Καφέ Τέχνης στο Δήμο Κερκυραίων.
Επιλεκτική αλήθεια η ευαισθησία του υπουργού Πολιτισμού, ο οποίος μάλλον είναι τυφλός και με ισχνή ακοή. Πως άλλωστε, αφού δεν βλέπει την κατάρρευση του Παλαιού Φρουρίου, την καθυστέρηση της δημιουργίας Φορέα Διαχείρισης της Παλιάς Πόλης – όπως επιτάσσει η είσοδος μας στα μνημεία της Unesco – την εγκατάλειψη πλείστων όσων μνημείων και ιστορικών εκκλησιών, δεν ακούει τις παρακλήσεις, τα παρακάλια, την οργή και το ανάθεμα των αρχών και των Κερκυραίων για την αντιμετώπιση που έχει επιφυλάξει το Υπουργείο Πολιτισμού – διαχρονικά είναι η αλήθεια - για το νησί. Παρόλα αυτά η όσφρηση του υπουργού δουλεύει μια χαρά…
Αν τα παραπάνω σας φαίνονται αστεία, θα πρέπει να σας ενημερώσω ότι η επίσημη δικαιολογία για την άρση της παραχώρησης του Καφέ Τέχνης είναι η κακή χρήση του από το Δήμο Κέρκυρας, «αφού η τσίκνα επηρέαζε τη λειτουργία του Ασιατικού Μουσείου», όπως είπε χαρακτηριστικά σε δηλώσεις της η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Α. Γκερέκου, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Όταν η πραγματικότητα φτάνει στα όρια του σουρεαλισμού, μου ’ρχεται στο μυαλό αυτό που συχνά πυκνά τελευταία λέει ο λαός: «Εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι».
Η πραγματικότητα είναι πολύ απλή. Τα έσοδα – ελάχιστα μηνιαίως αλλά έσοδα – του Καφέ Τέχνης, άνοιξαν την όρεξη του υπουργείου. Δεν πρόκειται περί κακής χρήσης από το Δήμο, δεν έχει σημασία αν τηρεί ή όχι τη σύμβαση παραχώρησης που είχε κάνει επί Δημαρχίας Χρύσανθου Σαρλή, δεν νοιάζεται για τη γνώμη και την άποψη της πόλης. Αν νοιαζόταν άλλωστε θα είχε φροντίσει να κάνει διάλογο με τον Δήμαρχο πριν προχωρήσει σε όποια απόφαση.
Η άρση αφορά – και σε αυτή την περίπτωση – τα λεφτά. Στην περίπτωση αυτή είναι αφαίμαξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από τους ισχνούς πόρους που διαθέτει, σε άλλες περιπτώσεις απομύζηση των συνταξιούχων, υπαλλήλων, εργατών. Πορείες παράλληλες σοσιαλιστών – κατά δήλωσή τους – υπουργών και κρατούντων.
|
|
ΣΤΗΛΕΣ -
Μάκης Αρμένης
|
|
Κείμενο: ΜΑΚΗΣ ΑΡΜΕΝΗΣ*
|
|
Σάββατο, 05 Φεβρουαρίου 2011 17:02 |
|
 Και να ήθελα δεν θα μπορούσα. Συγνώμη που σας χαλάω το Σαββατοκύριακο επιστρατεύοντας το βαρύ οπλισμό της απογοήτευσης μου, όμως η επικαιρότητα δεν μου δίνει κανένα περιθώριο για αισιοδοξία.
Αύξηση του χρόνου εργασίας, μείωση των μισθών, αύξηση της ανεργίας, αύξηση της φορολογίας, αύξηση των βασικών προϊόντων διαβίωσης, αύξηση της βενζίνης, αύξηση του πετρελαίου θέρμανσης. Ένα ποτάμι που μας πνίγει και εμείς με σταυρωμένα τα χέρια περιμένουμε. Τι περιμένουμε; Αδιευκρίνιστο.
Έχουμε γερμανική κατοχή, δεν υπάρχει αμφιβολία. Τον τρίτο παγκόσμιο σήμερα τον ζούμε και πάλι με τους γερμανούς
Τις ευκολίες που απαιτήσαμε, θα τις πληρώσουμε ακριβά. Καταφεύγουμε στην ανακύκλωση, κάνοντας σβούρες γύρω από τον εαυτό μας. Δεν αφήνουμε πλέον τα πράγματα να γεράσουν, τα συνθλίβουμε, τα κομποστοποιούμε. Σβήνουμε τα σημάδια της εποχής μας, παραδίδοντας λευκές κόλλες αναφοράς στην ιστορία.
Πράγματι είναι πιο εύκολα όλα, πιο εύπεπτα. Το σύνθημα, όλο και περισσότεροι στην κατανάλωση, όλο και λιγότεροι στην δημιουργία υπερισχύει. Το κακό είναι ότι από τη μια συμμετέχουμε στην κατανάλωση, και από την άλλη θρηνούμε τη φύση.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Ο 3ος παγκόσμιος βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν έχει σχέση με τους προηγουμένους που περιγράφει η ιστορία, αυτός θα μας αφανίσει και κανείς δεν θα το μάθει. Δεν έχει ομαδικές εκτελέσεις, κρεματόρια, στρατόπεδα συγκέντρωσης, αυτά δειγματοληπτικά, για περιοχές που δεν βλέπουν τηλεόραση. Έχει εκατομμύρια αυτοκίνητα, προϊόντα μιας χρήσης, δημοσκοπήσεις, διαφημίσεις, μπαζωμένα ρέματα, οικοπεδοποιήσεις, δασικών εκστάσεων, χρηματιστήρια, πιστωτικές κάρτες, δάνεια. Έχει λιωμένους πάγους, φαινόμενα θερμοκηπίου τρύπα του όζοντος. Μην ξεχάσω τα κλιματιστικά και τα κινητά.
«Τώρα που οι παλάμες των ανθρώπων έχουν οθόνη και πληκτρολόγιο, πεθάνανε τα χάδια, τελείωσαν οι αγκαλιές»
Το τέλος του πολέμου θα μας βρει στο καναπέ, απέναντι από την μικρή οθόνη. Ζωντανούς ή πεθαμένους δεν έχει και μεγάλη διάφορα.
*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος, διατηρεί το προσωπικό ιστολόγιο marmenis.blogspot.com. Tα κείμενά του δημοσιεύονται καθημερινά και στην εφημερίδα "Κέρκυρα Σήμερα" στη στήλη "Τελευταία Σελίδα Αριστερά"
|
|
|
ΣΤΗΛΕΣ -
Μάκης Αρμένης
|
|
Κείμενο: ΜΑΚΗΣ ΑΡΜΕΝΗΣ*
|
|
Παρασκευή, 04 Φεβρουαρίου 2011 15:06 |
|
 «Το έβαλε ο θεός», οι αιώνια ερωτευμένοι με τη μαγεία του ποδοσφαίρου ξέρουν ότι υπάρχει, αγνή, ολοζώντανη, στρογγυλή, απρόβλεπτη, όσο η εικόνα του χθεσινού παιγνιδιού, ΑΕΚ - Παναθηναϊκού, για το Κύπελλο Ελλάδος. Είχαν συμπληρωθεί τα λεπτά της καθυστερήσεως, ένα φάουλ από το κέντρο του γηπέδου και η μπάλα πεφταστέρι, λάμπει ψηλά στον ουρανό, διαγράφει μια καμπύλη τροχιά και χάνεται στο βάθος της εστίας του τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού. Το πράσινο έγινε κίτρινο στα πρόσωπο των παικτών και του φιλάθλων του τριφυλλιού. Η Απογοήτευση των Αεκτζήδων, σε κλάσματα δευτερόλεπτου έγινε πανηγύρι. Η μπάλα καταργεί κάθε νόμο των πιθανοτήτων και στέλνει την ΑΕΚ στους τέσσερις του κυπέλλου Ελλάδος Αυτή είναι η δύναμη του ποδοσφαίρου. Αυτή είναι η δύναμη του παιγνιδιού, όπως θέλουμε εμείς να το βλέπουμε.
«Πριν από εφτακόσια χρόνια» γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος «ο Εδουάρδος B’, o βασιλιάς της Aγγλίας, την έθεσε εκτός νόμου. Ο Σαίξπηρ τη διακωμώδησε. Οι «διανοούμενοι» της επιτέθηκαν με μίσος. Αλλά, παρ’ όλες τις διώξεις και τις προσβολές, η Αυτού Εξοχότητα η «μπάλα» νίκησε! Οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας του ποδοσφαίρου ξεπερνούν το άθροισμα των υπηκόων του Μεγαλέξανδρου, του Τζένγκινς Χαν και του Ταμερλάνου. Στον πλανήτη του 21ου αιώνα είναι πια βέβαιο: Οι φιλόσοφοι, αν θέλουν να είναι συνεπείς με την αρχή του Περικλή «φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας», όταν μιλούν για το ποδόσφαιρο, πρέπει πλέον να έχουν στοιχειώδη επίγνωση της σοβαρότητας του θέματος»
Ίσως να μην ταιριάζει στο ύφος της στήλης η αναφορά στο παραπάνω γεγονός, συγχωρείστε με, για λίγες ώρες ακόμα δεν θέλω να ξυπνήσω.
Παρακολουθώ ποδόσφαιρο με δόση φανατισμού, ζω τον αγώνα με ένταση και πάθος. Πιστεύω πως μόνο με αυτά τα στοιχεία έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς αυτό το ομαδικό άθλημα.
Τα αποτελέσματα του κάθε αγώνα της ομάδος μου, επηρεάζει άμεσα τη διάθεση μου και αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό. Πίκρες και χαρές εναλλάσσονται σε μια μετάγγιση ζωής.
Η κρισιμότητα του χθεσινού αγώνα η πρόκριση με τον τρόπο που επιτεύχθηκε, μου δημιούργησε τόση ψυχική εφορία, που σήμερα νοιώθω την ανάγκη να την καταθέσω. Αλώστε εμείς οι « φανατικοι» ύστερα από τέτοιες νίκες δεν έχουμε μυαλό να γράψουμε τίποτα άλλο…
*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος, διατηρεί το προσωπικό ιστολόγιο marmenis.blogspot.com. Tα κείμενά του δημοσιεύονται καθημερινά και στην εφημερίδα "Κέρκυρα Σήμερα" στη στήλη "Τελευταία Σελίδα Αριστερά"
|
|
ΣΤΗΛΕΣ -
Ηλίας Βαλάρης
|
|
Κείμενο: ΗΛΙΑΣ ΒΑΛΑΡΗΣ*
|
|
Παρασκευή, 04 Φεβρουαρίου 2011 15:04 |
|
 Η απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού να αφαιρέσει τη χρήση του Art café από τη Δημοτική Πινακοθήκη προφανώς αιφνιδίασε τη Δημοτική Αρχή και δικαίως οι αντιδράσεις είναι εξαιρετικά έντονες. Ουσιαστικά εκεί που περιμένεις να σου δώσουν, πάλι έρχεται μια απόφαση της κεντρικής διοίκησης και σου αφαιρεί. Δυστυχώς ενέργειες όπως αυτή, που αναρτήθηκε μάλιστα στο διαδίκτυο και δεν είχε καν παραλήπτη το Δήμο προκαλούν ρήγματα στις σχέσεις των δύο θεσμικών φορέων, που πέραν των γεγονότων, έχουν πολλά να κερδίσουν από τη συνεργασία τους, παρά από την αντιπαλότητα μεταξύ τους.
Η ιστορία βέβαια, με το καφέ της Πινακοθήκης δεν είναι κάτι καινούργιο. Από το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης έχει τεθεί αυτό και παλαιότερα. Τότε βέβαια, είχε γίνει γνωστό εγκαίρως λόγω των κομπασμών πολιτικού παράγοντα και οι τοπικοί θεσμικοί πρόλαβαν και σταμάτησαν κάθε αρνητική εξέλιξη. Τώρα προφανώς όλα έγιναν μυστικά κι απλά κοινοποιήθηκε η απόφαση, που ικανοποιεί το χρόνιο αίτημα στο σχεδιασμό του Μουσείου να επεκταθεί σε όλα τα ανάκτορα της Κέρκυρας. Αξίζει μάλιστα να σας πληροφορήσω ότι αντίστοιχες ενέργειες έγιναν και κατά του Ιονίου Πανεπιστημίου, ώστε να απελευθερώσουν το δικό τους τμήμα στα ανάκτορα και να περιέλθει στη χρήση του μουσείου. Απλά όταν δεν κατέστη αυτό εφικτό, το ενδιαφέρον επέστρεψε στο να αφαιρεθεί ο κήπος του λαού από τη δημοτική χρήση.
Μόνο που εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ώστε να περάσει αψήφιστα η λογική του Υπουργείου. Ο χώρος που στεγάζει την Πινακοθήκη δεν είναι απλά ένα ακόμα τμήμα του Δήμου. Είναι η πολιτιστική καρδιά του νησιού μας. Εκεί βρίσκονται έργα της επτανησιακής τέχνης, που πολλά από αυτά, όπως τα χαρακτηρίζει η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης κα Λαμπράκη – Πλάκα είναι αριστουργήματα και πιστοποιούν την απαρχή της νεοελληνικής τέχνης. Αξίζει μάλιστα να υπενθυμίσω ότι η Πινακοθήκη αν και ΝΠΔΔ εγγεγραμμένο στο μητρώο του Υπουργείου Πολιτισμού δεν έχει καν επιχορηγηθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια από τα ειδικά κονδύλια πολιτισμού για τα ιδρύματα, όπως θα όφειλε να κάνει το Υπουργείο. Αντίθετα με τα εισιτήρια που κόβει και την βοήθεια που προσφέρει το αναψυκτήριο του Art café πραγματοποιεί πλήθος πολιτιστικών δράσεων, συμμετέχει στο κοινωνικό γίγνεσθαι του νησιού μας και κυρίως έχει προχωρήσει και σε έργα υποδομών, όπως η ανακατασκευή της στέγης. Το να στερηθεί τον πόρο από το αναψυκτήριο, που λειτουργεί ως επικουρική προσφορά με το εισιτήριο της πινακοθήκης σημαίνει ότι κάποιοι επιθυμούν να καταργηθεί μια ουσιώδης λειτουργία της πολιτιστικής Κέρκυρας, που εμφανίζει τη διαχρονικότητα της ζωντανής τέχνης στο νησί μας.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουν οι όποιοι τεχνοκράτες, ή μάλλον υπηρεσιακοί παράγοντες ότι η Πινακοθήκη και ο κήπος της είναι ζωντανό κομμάτι της πόλης, του πολιτιστικού γίγνεσθαι, της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του νησιού. Δεν είναι απλά ένα μουσείο, αποστειρωμένο και κρεμασμένο σε προθήκες. Είναι η πολιτιστική ταυτότητα της Κέρκυρας και της Επτανήσου.
Είναι προφανές ότι κάπου ορισμένοι λανθάνουν και του ρόλου, αλλά και του στόχου. Ουδείς επιθυμεί να μπει σε συγκρίσεις σπουδαιότητας ή διαβάθμισης των πολιτιστικών μας αξιών ή κληρονομημάτων. Προφανώς και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να βάζει διλήμματα στον τόπο μας έναντι του πολιτιστικού μας πλούτου. Είναι λοιπόν λογικό ότι θέλοντας ή μη το συγκεκριμένο τμήμα να παραμείνει ανέγγιχτο από τις ορέξεις των υπηρεσιακών παραγόντων του Υπουργείου Πολιτισμού και να συνεχίσει τη λειτουργία του ως έχει ή υπό την βελτίωση της χρήσης του από το Δήμο. Τα ανάκτορα αποτελούν κερκυραϊκό κληροδότημα. Δεν το έφτιαξε το Υπουργείο Πολιτισμού, ούτε για το σινιαπωνικό έκανε κάτι σπουδαίο για να το δημιουργήσει. Τα βρήκε έτοιμα και τα ενσωμάτωσε στο μουσειακό του απόθεμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δύναται να ασκηθεί και πολιτική φεουδάρχη απέναντι στην πόλη της Κέρκυρας. Ουδείς πιστεύω το θέλει και κανένας δεν θα διεκδικήσει κάτι ανάλογο. Η αλλαγή της απόφασης είναι σίγουρο ότι πρέπει να γίνει και όπως ο Δήμαρχος δήλωσε μετά τη γνωστοποίησή της, θα πρέπει να παραχωρηθούν και άλλα τμήματα του συγκεκριμένου ανακτόρου για τις πολιτιστικές λειτουργίες της πόλης μας. Άλλωστε για να πάρει κάποιος το καφέ από το Δήμο, αν κατάλαβα καλά κι από τα συμφραζόμενα, θα πρέπει να κατεβάσει και τα ματ και σε αυτή την εποχή μάλλον είναι μια δύσκολη υπόθεση.
*Είναι δ/ντης της εφημερίδας "Η κερκυραϊκή άποψη"
|
|
ΣΤΗΛΕΣ -
Μάκης Αρμένης
|
|
Κείμενο: ΜΑΚΗΣ ΑΡΜΕΝΗΣ*
|
|
Τετάρτη, 02 Φεβρουαρίου 2011 16:29 |
|
Όταν το τυπικό της υπόθεσης, επιχειρεί να υπερκεράσει την ουσία, τότε πρέπει να ανησυχούμε. Σε μια χώρα παραδομένη στους δανειστές της. Σε μια κατ’ επίφαση δημοκρατία, αφού οι όποιες αποφάσεις, δεν αντιπροσωπεύουν, τη λαϊκή βούληση, αλλά υπαγορεύονται από ξένα κέντρα… Μας πειράζει η ντουντούκα; Μας πειράζει η αντίδραση για την δραματική κατάσταση στην παιδεία, που αντιμετωπίζεται σαν να μην υπάρχει; Μας πειράζει η απεργία των φαρμακοποιιών και των εργαζόμενων στα μέσα μαζικής συγκοινωνίας και δεν μας πειράζει, που ο κόσμος μένει απαθής και δεν βγαίνει μαζικά στους δρόμους, όπως στην Αίγυπτο, να δείξει την αντίδραση του, σε αυτό το καταπιεστικό καθεστώς που βιώνει η χώρα;
Το χειρότερο δεν είναι κάποιες φωνές αντίδρασης, αυτές πάντα θα υπάρχουν. Το χειρότερα είναι ο εθισμός στο άδικο. Και είναι άδικο προβλήματα ζωτικής σημασίας να περιμένουν την σειρά τους. Είναι άδικο ο τύπος να προηγείται της ουσίας. Είναι άδικο την ετοιμοθάνατη παιδεία να την αφήνουμε να περιμένει.
«Γι’ αυτό» υποστηρίζει ο κ. Ν. Δήμου «πολλοί δημοσιογράφοι και πολιτικοί αποφασίζουν να ακολουθήσουν ό,τι δεν μπορούν να πολεμήσουν».
Έτσι αυτός ο ταλαιπωρημένος Λαός, ενισχύεται στο παραλήρημα του. Αντί να έχει απέναντί του νηφάλιους, διαυγείς, λογικούς δασκάλους, που να τον βοηθήσουν να ξεχωρίσει την αλήθεια από το μύθο, βρίσκεται μπροστά σε παραμυθάδες οι οποίοι τον ταΐζουν το ναρκωτικό, που επιτείνει την εξάρτηση του.
«Φταίτε και εσείς οι δημοσιογράφοι για όλο αυτό το μπάχαλο», μου έγραψε πρόσφατα ένας αναγνώστης. Φταίνε κάποιοι δημοσιογράφοι, που είναι βασιλικότεροι του βασιλέως, είναι απάντηση. Φταίει και ένα κομμάτι του λαού που νομιμοποιεί την πρακτική τους και την επιβραβεύει, υπάρχει όμως και ένας άλλος Λαός, που οργίζεται μα τα έργα τους, ή νοιώθει ακόμα και ντροπή.
Όταν η κοινωνική συνοχή είναι απούσα, και η αντίδραση δεν εκπορεύεται από τα γενικότερα συμφέροντα ενός Λαού, είναι προφανές ότι δεν θα λείψουν τέτοια λυπηρά φαινόμενα. Φαινόμενα που διαπερνούν όχι μόνο το χώρο των Μ.Μ.Ε και της πολιτικής αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας.
*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος, διατηρεί το προσωπικό ιστολόγιο marmenis.blogspot.com. Tα κείμενά του δημοσιεύονται καθημερινά και στην εφημερίδα "Κέρκυρα Σήμερα" στη στήλη "Τελευταία Σελίδα Αριστερά"
|
|
ΣΤΗΛΕΣ -
Ηλίας Βαλάρης
|
|
Κείμενο: ΗΛΙΑΣ ΒΑΛΑΡΗΣ*
|
|
Τετάρτη, 02 Φεβρουαρίου 2011 15:59 |
|
Αντί να κοιτάνε οι θεσμικοί πως μπορεί να λυθεί το αδιέξοδο που έχει προκύψει με την αναστολή των μαθητικών μεταφορών ξεκίνησε το πανηγύρι με τη «δακτυλοσκόπηση» των υπευθύνων. Η αλήθεια είναι ότι σωστά πράττουν όλοι, αλλά σε λάθος χρόνο. Είναι δεδομένο ότι για μια τόσο σοβαρή εξέλιξη, πρέπει να ειπωθούν αλήθειες, να μάθουμε ποιος έκανε το λάθος και βέβαια ποιος ευθύνεται.
Επειδή όμως αυτή η λογική δεν πρόκειται να διορθώσει το πρόβλημα, θα πρότεινα πρώτα να καταναλώσουν ενέργεια στο να βρουν λύση και μετά να αναλωθούν στο προσφιλές παιγνιδάκι της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας της επίρριψης των ευθυνών.
Πρώτα δηλαδή «μουγκοί» και «λαλίστατοι» θα πρέπει να επαναφέρουν την ομαλότητα στην εκτέλεση των μαθητικών δρομολογίων και μετά να ασκηθούν στην κουκουλοφορία για να καταδειχτεί ο ένοχος ή ανεπρόκοπος.
Δεν πρέπει άλλωστε να μας διαφεύγει της προσοχής, ότι οι δηλώσεις πλέον που γίνονται ένθεν κα κείθεν στοχεύουν επί σκοπιμοτήτων, κρύβουν θέματα, προβάλλουν άλλα και διέπονται από μια ασφαλή υποκρισία έναντι του πραγματικού δεδομένου, ότι δηλαδή οι μαθητές δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους.
Πέραν λοιπόν της εκκωφαντικής σιωπής του κ. αντιπεριφερειάρχη, για τον οποίο κατανοούμε τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται, οι υπόλοιποι των θεσμικών παραγόντων δράττονται της ευκαιρίας να υποδηλώσουν κατ’ αρχήν την αθωότητά τους και διεκδικούν το δικαίωμα να απαλλάξουν τους κατ’ επιλογήν της κομματικής τους ταυτότητας υπευθύνους.
Μου κάνει λοιπόν εντύπωση ότι η κα Γκερέκου μας απέστειλε με δελτίο τύπου το νομοθετικό πλαίσιο για να μάθουμε ότι αρμόδιος για την εκτέλεση του έργου των σχολικών μεταφορών ήταν η καταργημένη πλέον Νομαρχία. Φαντάζομαι ότι δεν πιστεύει ότι κάτι τέτοιο δεν το γνωρίζουμε στα ΜΜΕ ή δεν το έχουν πληροφορηθεί ήδη οι πολίτες. Η σκοπιμότητα που υπηρετείται όπως εμείς μεταφράζουμε την προσπάθεια της είναι να καταδειχτεί ότι δεν φταίει η κυβέρνηση. Μόνο που ξεχνά ότι ουδείς εγκαλεί το αρμόδιο Υπουργείο και την κυβέρνηση για το πρόβλημα. Αντίθετα, το αίτημα προς τους κυβερνητικούς είναι να διευκολύνουν στην εξεύρεση μιας λύσης. Τώρα βέβαια ο περιφερειακός σύμβουλος του Ιονίου Αρχιπελάγους κ. Καρύδης, θέτει το ζήτημα λιγότερα κομψά και δείχνει με το δάχτυλο τη Νομαρχία, που ήταν και η υπεύθυνη. Μόνο που πλαταίνει το θέμα και επιτίθεται κατά του αντιπεριφερειάρχη τόσο για τη σιωπή του, ως πρώην μέλος της «ένοχης» νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, αλλά και τον εγκαλεί για την πρότασή του να «παρέμβει» το Υπουργείο στην αναμενόμενη αρνητική απόφαση στην έφεση κατά του Ελεγκτικού Συμβουλίου.
Τέλος το δικό του σενάριο προσέφερε κι ο Αιρετός Περιφερειάρχης, που αφού ξεκαθαρίζει ότι δεν ευθύνεται για το πρόβλημα εντούτοις διαβεβαιώνει ότι ασκεί πιέσεις και πραγματοποιεί επαφές με τα κυβερνητικά κλιμάκια σε μια προσπάθεια να βρεθεί μια έστω και προσωρινή λύση και να πληρωθούν οι λεωφορειούχοι. Κι επειδή προφανώς στο πίσω μέρος του μυαλού του θα… «στεναχωριέται» για την κρίση που του κληροδότησε η κομματικά ομογάλακτη πρώην Νομαρχιακή Αρχή, επιχειρεί να διαχύσει την ευθύνη όχι στους υπαίτιους της κρίσης, αλλά σε όλο το φάσμα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Έτσι παραβλέποντας ότι οι αποφάσεις που ακυρώθηκαν αφορούν τον πρώην Νομάρχη, ο ίδιος αναφέρει ονομαστικά των αμέσως προηγούμενο, ακολουθώντας ουσιαστικά την προσφιλή τακτική στην οποία διέπρεψε η μόλις ένα μήνα καταργημένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση.
Το θέμα ουσιαστικά είναι ότι με όσα τελικά περιγράφονται και με τόση φαιά ουσία που καταναλώθηκε για να συνταχθούν οι συγκεκριμένες τοποθετήσεις, λύση δεν υπάρχει. Ουσιαστικά ενόχους όλοι βρήκαν, αλλά τη λύση δεν ανακάλυψαν ακόμα. Λέμε για το ποιος φταίει, πράγμα που είναι προς το παρόν ανούσιο, αλλά για το κρίσιμο ζητούμενο δηλαδή ποιος μπορεί να λύσει το πρόβλημα ουδείς φαίνεται να ασχολείται πραγματικά!
*Είναι δ/ντης της εφημερίδας "Η άποψη"
|
|
